Waarom is afscheid nemen toch altijd zo vervelend? Misschien niet altijd, mensen die ‘s avonds bij elkaar thuiskomen zullen er doorgaans minder moeite mee hebben. In die situatie verkeer ik niet, helaas.

Toch laat ik mijzelf niet vergelijken met jongens en meisjes die huilend afscheid nemen van hun vakantieliefdes, al dan niet in badplaatsen of campings. Het verwachte gemis is vast van dezelfde orde, alleen vermoed ik dat een aantal van deze jongelui vantevoren weten dat ze er wel overheen komen. Daar kiezen ze voor.

Ik kies voor iets anders. Ver van makkelijk, ik raad het ook weinig mensen aan. Duidelijk mag zijn dat ik dit wil, maar er zit ook een complementerend deel aan. Ik wil namelijk niet dat ik later spijt krijg omdat ik niet mijn gevoel achterna ben gegaan. En hoezo? Omdat het makkelijker was om het niet te doen?

Of mij dat een romanticus maakt, is mij niet van zorg. Overigens zijn er andere manieren om zo geclassificeerd te worden. Maar daar gaat het dus niet om, ik hecht meer waarde aan hoe ik er zelf over denk. Bovendien ben ik niet (helemaal) blind en loop ik niet bewust tegen een muur op. Ik zie wel een kans om dit te laten slagen. Het kost alleen veel tijd en moeite.

Dus, eigenlijk zou ik niet moeten zeuren. Afscheid nemen is lastig, maar ik moet het nemen als een man. Het maakt mij wie ik ben. Excuses voor de letterlijke vertaling uit het Engels. Ik zal Shakespeare maar geen onrecht aandoen door hem te vertalen: ‘Parting is such sweet sorrow".