Toch maar even snel een log schrijven, dacht ik vanmorgen. Het zou namelijk zonde zijn om niet vast te leggen wat deze keer in Cairo is gebeurd. Mijn ouders zijn meegekomen om o.a. mijn vriendin te ontmoeten. In totaal zijn zij tien dagen gebleven; ik was een dag eerder afgereisd om een apartement te regelen en ben nu, een dag nadat zij weer naar Nederland zijn vertrokken, nog in Cairo om de rest af te handelen.

Vantevoren dacht ik dat mijn moeder en mijn vriendin het zenuwachtigst zouden zijn, maar ik vond mijzelf ook nerveus op het moment dat de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven elkaar ontmoetten. Dat klinkt vast heel zwaar, maar een serieus gevoel is wat ik meeneem naar Nederland na dit tripje. Niet dat ik hiervoor zo’n losbol was, maar dat terzijde.

Ik ben blij dat ik mijn camera en flitser heb meegenomen, want ik heb wel wat foto’s kunnen maken die voor ons belangrijk zullen zijn. In het apartement heb ik een paar keer heen en weer gerend om de juiste opzet te maken m.b.t. het licht. Ik heb mijn best gedaan maar achteraf is het toch nooit perfect. Mijn abonnement bij de fotoserver is verlopen dus ik kan de gemaakte foto’s niet hier laten zien.

Wel hebben mijn vriendin en ik besloten dat het beter zou zijn als zij een keertje naar Nederland komt, omdat we dan niet zo moeilijk hoeven te doen met betrekking tot een apartement, de Egyptische wet en de blikken van jaloerse of onbegripvolle Egyptenaren. In ieder geval heb ik de afgelopen dagen weer mezelf opgeladen en ik kan er weer tegenaan.

Amir in Cairo
Op 15 januari 2005 vloog ik naar Cairo, Egypte, om daar tot 15 juni 2005 te verblijven voor m’n studie Arabisch. Via deze weblog probeer ik mensen thuis te laten weten hoe het met mij gaat en wat mij bezighoudt. Ik hoop ook leuke foto’s te kunnen plaatsen, zodat ook te zien is wat ik meemaak. Reageren op mijn posts is mogelijk, maar als je me persoonlijk wil e-mailen, gebruik dan grandnewdeal@europe.com

Amir.

Geweldig, eigenlijk. Gisterochtend zat ik in Egypte, nu ben ik weer terug in Nederland en zit ik achter mijn pc. Ik ben ervan overtuigd dat het oorspronkelijke idee van verre reizen veel meer met zich meebracht dan hoe wij het nu ervaren: op tijd inchecken, tax-free shoppen, glimlachen naar stewardessen en af en toe in slaap vallen tijdens de vlucht. Mijn nek doet nog steeds pijn.

Ik was een uur te vroeg op het vliegveld van Cairo. De snelwegen kunnen soms druk en gevaarlijk zijn, dus ik liet het niet aan het toeval over. Als je te vroeg bent, heb je mooi de kans om de reizigers te bestuderen. Aapjes kijken. Arabische aapjes, welteverstaan. Op hetzelfde tijdstip moesten drie vluchten inchecken, maar geen extra controlepoortjes werden geopend. Ik heb het al eens eerder gezegd, de Arabieren met macht genieten ervan, op wat voor niveau dan ook. Een pak, een walkie-talkie en een hekje doen wonderen.

Nog een observatie. De Arabieren op het vliegveld -die dus genoeg geld bezitten om te reizen- willen maar moeizaam voor elkaar uit de weg gaan. En ze proberen allemaal voor te dringen. Ik zou het geen machogedrag willen noemen, want vrouwen doen er rustig aan mee. Soms lijken ze zelfs hun mannen aan te moedigen op momenten dat het vooruitzicht is dat ze langer moeten wachten dan de vrouwen zelf vinden dat nodig is.

Slapen in het vliegtuig was deels noodzakelijk. Er zat een grote Egyptenaar naast me wiens zweet me hoofdpijn bezorgde. Achteraf gezien geef ik hem de voordeel van de twijfel; misschien had hij ‘s ochtends wel deodorant gebruikt, maar was het al lang uitgewerkt. Het is nou eenmaal warm in Egypte en het reizen zal ook vast wat stress met zich meebrengen. Maar op dat moment vond ik het naast onvergeeflijk vooral onbegrijpelijk dat hij zelf niet van zijn lichaamsgeur bewust was en telkens ongegeneerd zijn arm hief om de airconditioning te regelen.

Vanaf Brussel nam ik de trein naar Den Haag, waar ik werd opgehaald. Ik besloot te staan na een vlucht van vier uur, niet wetende dat de treinreis twee uur zou duren. Maar goed, ik ben eindelijk thuis. Vandaag begint weer een nieuw collegejaar. Joepie.

Zo, anderhalve week in Cairo zit er weer op. Ik heb gedaan waar ik voor kwam, al kan alles altijd beter, vaker, langer en meer. Bewust kies ik er voor om bij de positieve dingen stil te staan, niet in de laatste plaats omdat ik bij terugkomst weer in alle drukte aan een nieuw collegejaar mag beginnen. Een negatieve instelling kan ik dus niet gebruiken.

Ik kan wel opvallende dingen opnoemen. Sinds vanochtend ben ik al vijf keer naar de wc geweest, alsof ik iets verkeerds heb gegeten. Dat zal vast ook wel, maar wat? Ik heb gisteren zelf iets te eten gemaakt en alleen dingen gedronken uit een blikje of kartonnen doosje. Het zal vast de spanning zijn, dat ik Egypte (metonymia!) weer moet verlaten.

Morgen vlieg ik om 14:30 naar Brussel. Als ik geen vertraging oploop, ben ik om ongeveer 23u thuis in Nederland, deo volente. Ik heb net het weerbericht gecheckt, 24 graden Celsius is nog niet eens zo slecht. Al hoef ik daar ‘s avonds natuurlijk niet op te hopen. Bij thuiskomst schijf ik vast wel hoe m’n vlucht was.

Waarom is afscheid nemen toch altijd zo vervelend? Misschien niet altijd, mensen die ‘s avonds bij elkaar thuiskomen zullen er doorgaans minder moeite mee hebben. In die situatie verkeer ik niet, helaas.

Toch laat ik mijzelf niet vergelijken met jongens en meisjes die huilend afscheid nemen van hun vakantieliefdes, al dan niet in badplaatsen of campings. Het verwachte gemis is vast van dezelfde orde, alleen vermoed ik dat een aantal van deze jongelui vantevoren weten dat ze er wel overheen komen. Daar kiezen ze voor.

Ik kies voor iets anders. Ver van makkelijk, ik raad het ook weinig mensen aan. Duidelijk mag zijn dat ik dit wil, maar er zit ook een complementerend deel aan. Ik wil namelijk niet dat ik later spijt krijg omdat ik niet mijn gevoel achterna ben gegaan. En hoezo? Omdat het makkelijker was om het niet te doen?

Of mij dat een romanticus maakt, is mij niet van zorg. Overigens zijn er andere manieren om zo geclassificeerd te worden. Maar daar gaat het dus niet om, ik hecht meer waarde aan hoe ik er zelf over denk. Bovendien ben ik niet (helemaal) blind en loop ik niet bewust tegen een muur op. Ik zie wel een kans om dit te laten slagen. Het kost alleen veel tijd en moeite.

Dus, eigenlijk zou ik niet moeten zeuren. Afscheid nemen is lastig, maar ik moet het nemen als een man. Het maakt mij wie ik ben. Excuses voor de letterlijke vertaling uit het Engels. Ik zal Shakespeare maar geen onrecht aandoen door hem te vertalen: ‘Parting is such sweet sorrow".

Mijn baard is weg. Via webcam had mijn vriendin al laten weten dat ze het maar niks vond. Gisteren moest ik er aan geloven. Ik weet niet of het de vrouwelijke overredingskracht was of dat ik haar gewoon te lang niet gezien had om een discussie aan te gaan over wat haartjes. Ik moet wel zeggen dat ik iets mis als ik nu in de spiegel kijk. Men zegt dat ik ouder lijk met een baard. Zelf vind ik dat ook en misschien ook wel wenselijk.

Met het moslim zijn heeft het niks te maken. Al is het wel handig; bij aankomst in Egypte vertelde een praatzieke taxichauffeur dat alle Aziaten op elkaar lijken, maar die met een baard, die zijn Indonesier en moslim. Puur een uiterlijk kenmerk om herkend te worden dus.

Verrassing nummer twee: mijn vriendin is sinds kort een muhaggaba! Oftewel, ze draagt een hoofddoek. Ze had gezegd dat er iets was waarbij ze mijn reactie wilde zien. Het is geen lichte beslissing, aangezien je niet zomaar kan besluiten om ‘m af te doen. Kan wel, maar dat wordt hier toch vaak als raar gezien. Ik heb trouwens geen zusjes of nichtjes om me heen gehad die eenzelfde beslissing maakten, en mijn moeder besloot op haar vijftigste om haar hoofd te bedekken.

Wat ik ervan vind? Best mooi, eigenlijk. Ze vertelde me dat het voornamelijk is omdat ze een druk voelde van haar omgeving. Ik heb ook niet de illusie dat ze het voor mij doet, om zichzelf voor mij te bewaren. Maar om te zeggen dat ze onderdrukt wordt? Ja en nee. Enigszins wel omdat ze een noodzaak voelde, omdat de Egyptische mannen tot vervelens toe naar haar staren en dingen zeggen. Nu ze niet meer zoveel kijken geeft het haar wel een veilig gevoel, zegt ze. Men zou bijna kunnen beweren dat het niet dragen van een hoofddoek meer nadrukt legt op haar (mooie) vrouw-zijn en zij zich daardoor ongemakkelijk en geremd voelt op straat.

Met vroomheid van haar kant heeft het dus ook weinig te maken. Puur een uiterlijk kenmerk om de armere straten van Cairo te kunnen bewandelen zonder beoordeeld te worden. En daar ligt het verschil. Mochten er mensen zijn die vinden dat zij geen hoofddoek moet dragen omdat het geen spirituele keuze is, dan verdenk ik ze ervan niet in Egypte te wonen of een ander Arabisch/islamitisch land, en ontkennen dat er simpelweg ook praktische overwegingen zijn.

Niet alle uiterlijkheden zijn eenvoudig uit te leggen. Een hoofddoek maakt mijn vriendin niet meer vroom, en het enige wat mijn baard deed was mij ouder doen lijken. Best grappig eigenlijk. In Nederland zal ik misschien weer mijn baard laten groeien; als mijn vriendin ooit naar Nederland komt, zal zij waarschijnlijk haar hoofddoek weer af doen.

Mijn goede humeur heeft niet lang mogen duren. Met mij gaat alles goed, ik heb nog geen voedselvergiftiging opgelopen en me verbranden aan de zon wil niet lukken door de smog van Cairo.

Het is mijn vriendin die problemen heeft. Ik wil en ga niet haar hele verhaal op een weblog schrijven, maar het zijn problemen van een soort die een 24-jarig meisje in Europa niet zo snel meemaakt. Misschien ook wel. Geld is altijd en overal wel een issue.

Alleen betreft het hier een combinatie van geld en familie. Dat kan op zich mooie situaties opleveren, maar niet wanneer een familierelatie een hindernis vormt voor de financiele situatie. Althans, zo lijkt het. Het gaat waarschijnlijk niet eens om de eer. Dat een volwassen vrouw van vierentwintig nog niet getrouwd is, dat is wellicht in sommige samenlevingen opmerkelijk, op z’n zachst gezegd. Dat mag en kan, ik zal niet roepen dat het overal moet zijn zoals waar ik ben opgegroeid.

En ouders die hun leven bouwen op het trouwen van hun dochter(s), zelfs dat kan ik nog begrijpen. Maar wanneer een dochter een andere toekomstvisie heeft, op dat moment wringt de schoen. Stel je je op als een vader die over zijn eigendom heerst, of gun je je eigen vlees en bloed haar keuze in het leven? Over partnerkeuze wil ik het niet hebben, sommigen zullen misschien ook zeggen dat vaders het altijd beter weten (waar ik het overigens niet mee eens ben, er worden meestal gewoon tradities gevolgd die ook niet vrij van problemen zijn).

Maar wanneer een dochter moet trouwen zodat hij uiteindelijk z’n auto kan afbetalen, dat is andere koek. Geen religieuze koek, geen traditionele koek. Niet cultureel en ook niet aan geslacht verbonden. Hou me tegen als ik vader word en me zo ga gedragen.

Een flapdrol, misschien. Geen idee of het werkelijk een strontvlieg was die me vanmiddag onvermoeibaar lastig viel, maar vervelend was het wel. Ik had een geel T-shirt aan; misschien dacht ie dat ik een bloem was, maar mijn mannelijkheid (ja mannelijkheid ja, ik heb nu immers een baard) weerhoudt mij van een verdere ontwikkeling van die gedachte.

Toch ben ik goed geluimd. Om 16u vanmiddag betrad ik mijn apartment voor de komende anderhalve week. Nadrukkelijk heb ik gevraagd en gekeken of er geen jaloerse mannetjes voor de deur zaten, en dat blijkt mee te vallen. Natuurlijk zitten ze er wél -wat jaloezie betreft- maar ik heb de portier me laten beloven dat er geen Gestapo-achtige taferelen plaats zullen vinden. Ik verwijs naar een log van ongeveer anderhalf jaar geleden.

Twee grote slaapkamers, twee wc’s (eentje met bad), een grote woonkamer en een keuken. Ik heb natuurlijk geen extra slaapkamer en wc nodig, maar ik heb dit apartment voornamelijk gekozen omdat de makelaar iedereen hier kent en hoewel het voor westerse oren vreemd kan klinken: afhankelijkheid brengt veiligheid, niemand wil problemen. Relatieve veiligheid weliswaar, maar voor een vakantie van tien dagen is dat genoeg.

Had ik al gezegd dat het warm is?! Vanochtend moest ik het hotel voor 12u verlaten en natuurlijk gebruikte ik het laatste kwartier om alles weer in te pakken. Die hotelkamer was het enige dat ze hadden (ik had niet gereserveerd omdat ik dacht over een apartment te beschikken bij aankomst), dus ik nam het hoewel er geen airconditioning was, slechts een plafondventilator die vastzit op stand 1. Vrijwel verwaarloosbaar dus met 36 graden overdag en 24 graden bij nacht. Haast en zweet gaan heel goed samen, tot mijn spijt.

Al dat zweten is vast ergens goed voor. Ik verdenk mezelf ervan al weer afgevallen te zijn, maar ik drink wel genoeg water. Helaas krijg ik weer last van uitslag, rode vlekken die in Nederland evenredig met de zon wegblijven.

Bovendien liet m’n werkstukbegeleider me vandaag weten dat m’n eerste versie er prima uitzag. Met wat correcties kan ik dus succesvol mijn bachelorstudie afronden bij terugkomst. Vandaag was een mooie dag.

Terug in Cairo! Ik begin een haat-liefde verhouding te ontwikkelen met deze stad. Niet in de laatste plaats omdat het hier wel warmer is dan in Nederland, maar dan gelijk wel 38 graden. Al heb ik dit keer het weer goed ingeschat; ik heb maar één trui meegenomen en die hoeft pas weer aan op weg naar huis.

Mijn vorig tripje in januari sloot ik af met gemengde gevoelens, omdat ik mijn vriendin nauwelijks gezien had. Dat wordt deze keer ook weer spannend, maar ik ga zodadelijk wel een apartement regelen waar ze langs kan komen. Ik merk dat mijn Egyptisch eindelijk de kans heeft om terug te komen, na een hele tijd bezig te zijn geweest met andere vakken, werk en m’n bachelorscriptie. Een beetje rust is dus wel welkom.

Aangezien ik van tijd tot tijd m’n mail moet checken, zal ik kijken over ik hier wat interessants kan vertellen. Die extra regelafstand vind ik maar lelijk, maar ik heb eerlijk gezegd geen zin om m’n weblog opnieuw in te stellen. Ach ja… I’ll take life as it comes.

Vandaag vlieg ik weer terug. Ik heb geen winterjas meegenomen dus ik heb me zo dik mogelijk aangekleed. Nadat ik geland ben op Brussel moet ik immers nog de trein naar Den Haag nemen. Als alles goed gaat ben ik rond half één thuis.

Verdacht pakketje aangetroffen in Den Haag, lees ik (bron). Leuk is dat. Kom ik uit het Midden-Oosten, waar ik niks van dit soort dingen meegemaakt hebt, naar een land waar het aan de orde van de dag lijkt te gaan worden.

Afscheid nemen is nog steeds een bitch. Dit keer is het anders, maar net zo vervelend. Ik ben naar Egypte gekomen om bepaalde beslissingen te nemen, maar ik kan niet zeggen dat ik er helemaal uit ben gekomen. Wel is er meer hoop voor de toekomst; ik kom nog een keer terug insha’allah.